Willem Halbertsma, 1996

Bij het laatste zonlicht trekken vreemde wolken
diepe voren in de lucht,
hij heeft de slaap bij dag gemolken
en zonlicht afgevlagt met een gerucht

Dromend van een warme nacht
heeft hij de dag voorbijgeslapen en
begint, langzaam vergetend wat hij dacht,
zijn versplinterd lichaam op te rapen.

Malende woorden, als blinde mollen
hebben zijn hoofd en mond geschuurd
zijn tong voelt langpraterig gezwollen
van smaak die een eeuwigheid duurt

Een stroeve schaar met tanden zucht
en smeert de vasaline uit zijn ogen
terwijl hij nog even in de halfslaap vlucht
en ziet dat de tafel heeft bewogen.

Hij is los van tijd en er is niets,
waarover hij nu niet zou willen spreken
rustig en zeer uitgebreid, als water
stromend zonder zinnen af te breken.

Het gekooide dier loopt heen en weer
besluiteloos in dromen of ontwaken
achter tralies van de taaiste schaduw
die deze tere grens bewaken.

Het filmdoek trilt en laat de wereld beven
van wie hij en jij was-, zal zijn- en ben
verleidt de dag en schenkt de tijd nieuw leven
met duizend en één `nuits americain'.

Nu de verlamming uit zijn lichaam glijdt
grijpt hij zich vast aan lauw en kleurloos water.
Zinkend het moment dat Nu voor eeuwig droomt,
zijn voeten in het Toen, zijn hoofd in jaren later.

Als hoofd en hemel uit een nevel treden,
en schaduw zich weer aan zijn voeten vlijdt
in de vorm van zijn gedroomde heden koestert
deze Pyrrhus zijn overwinning op de tijd.