De Grijze Clown

EEN DRAMA IN 5 BEDRIJVEN

Eerste bedrijf.

Straatscene. De Grijze Clown loopt eenzaam door een zonovergoten straat en sleept zijn schaduw als een loden last met zich mee. Aan het eind van de straat, in de zinderende onscherpte, rent een meisje in schooluniform achter een hoepel aan. De Grijze Clown stopt. Kijkt. Inzoom op het meisje. De Camera draait mee met de beweging van de hoepel. Tegenshot: Inzoom op de trieste ogen van de Grijze Clown. De camera draait drie keer 360 graden.
Het geluid van overvliegende straaljagers.

Tweede bedrijf.

De Grijze Clown loopt verdwaasd over een smeulende vuilnisbelt. De regen en zijn tranen vermengen zich en toveren zijn vrolijke schminck om tot een uitgelopen bruin-grijzige aquarel. Meeuwen cirkelen om hem heen. De Grijze Clown volgt hun bewegingen met wantrouwen en angst. Als ze hun bek openen om te schreeuwen klinkt het geluid van gelach uit een theater.

Derde bedrijf.

De Grijze Clown zit aan een klein tafeltje te drinken. Wanhopig te drinken. Het ene glas na het andere. Tussen het drinken door huilt hij hardverscheurend. Dit duurt drie minuten. Dan snuit hij zijn neus en plotseling klinkt er gelach als uit een zaal. De Grijze Clown kijkt verschrikt op. Camera zoomt zeer snel uit. Overal om hem heen knippen filmspots aan. Hij zit in het midden van een zee van licht. Om hem heen een duizendkoppig publiek dat niet kan ophouden met lachen.

Vierde bedrijf.

Bosscene. Ochtendschemering. In de verte klinkt het zachte, slaperige gekraak van twijgjes die voor het eerst van hun leven verpletterd worden onder zeer grote schoenen. Midden op een bospas staat de Grijze Clown stil. Hij haalt een fles uit zijn jaszak en neemt een slok. Aansluitend overtuigd hij zichzelf er langdurig van dat de fles leeg is, en gooit hem daarna met een gebaar vol verachting in de struiken. Alsof er een magische transformatie heeft plaatsgevonden springt er kort nadien op dezelfde plek een wit konijn uit het struikgewas, gezeten op de rug van een oude merrie. Losjes ment het konijn het paard en samen galopperen ze zelfbewust voorbij. De Grijze Clown kijkt hen na. Zijn gezicht door een intense grijns vertrokken. Heel even is bij besluiteloos, maar dan zet hij de achtervolging in. Juichend, roepend, schreeuwend: voor het eerst in zijn leven intens gelukkig.

Vijfde bedrijf.

Een half jaar later. Een eenvoudige stropershut in Groenland. Voor de deur staat een paard. Hij ademd snuivend witte rook uit. Binnen in de hut kijkt de Grijze Clown gehypnotiseerd toe hoe het witte konijn zijn hand klem draait in de schroefbank. Zijn vingers worden wit. Hij balt zijn vrije hand tot een vuist als hij het konijn met het scherpe mes ziet. Hij voelt eigenlijk niets, maar ziet wat hij moet voelen. Nog heel even wankelend op hun oude vertrouwde fundament tuimelen de kootjes even later ontzield op de werkbank.
Het konijn raapt de vingers op, bestudeerd ze en overhandigd de Grijze Clown drie flessen sterke drank.
"We hadden vier afgesproken, "zei de Grijze Clown, "Een voor elke vinger."
"De pink kan ik niet gebruiken, dus het worden er drie," zegt het konijn zakelijk.
De Grijze Clown is niet in de stemming om in discussie te gaan, en terwijl hij door het raam naar de koude buitenwereld kijkt neemt hij een eerste slok.
De volgende dag staan er drie miniatuurclowntjes van mensenbot op de werkbank in de oude blokhut. Het konijn is moe. Zijn ogen prikken van een nacht lang ingespannen kijken. Kramp in zijn pootjes. Hij kijkt met een blik die strijd tussen minachting en compassie naar de luid snurkende Clown die voor de deur in slaap is gevallen. De fles als een kind tegen zijn borst geklemd. Als in een droom... nee: IN een droom luistert hij naar een moesson van klaterlach en applaus.

EINDE

Dick Tuinder, 050203

back<<<