|
ABSTRACT REALITY        STUDIO ARUBA  Het is middernacht. De hartverscheurend nauwkeurige Ana Maria zit alleen, en omringt door TL licht in een verder leeg lokaal te werken aan haar tweede film. De nobele Kevin, die de hele avond haar werkzaamheden met zijn aandachtige aanwezigheid heeft begeleid, is een uur geleden door haar naar huis gebracht. Ken heeft zojuist een bos geschilderd, met midden in het veld de onthoofde voeten van twee omgehakte bomen. De naaimachine van Jess is stil, Met een tube velpon in haar hand zit ze over een kijkdoos gebogen. De jonge dichter Beach en ik besluiten dat het schilderij van Ken als titel "De Schuldige Bomen" moet hebben en dat we de marktwaarde op minstens Afl. 3000,- schatten waarvan wij bij verkoop, als managers en duiders van de innerlijke psyche van zijn puur door masculine intuitie gedreven scheppingsdrang, eerlijk is eerlijk, 66% ontvangen. "Jij bent de pijl," zegt Beach. "En wij zijn de boog," vul ik aan. "Maar wie is dan de boogschutter?" vraagt Ken die begrijpelijkerwijs enigzins uit het veld geslagen is door het onverwachte en eigenlijk best wel surrealistische perspectief van een succesvolle toekomst. Het was inmiddels ongeveer een uur 's nachts. De wind waaide met de rytmische precisie van een stonede free-jazz percussionist zachte roffels door de bomen. De wind wilde dansen. Niet met ons, maar met de gedachten van de vijf stille werkers, verdeeld over een groot gebouw en een binnentuin, waar ik, als oudste van het stel, het voorrecht had te zitten aan een van pallets en stoelen geimproviseerde tafel. En terwijl ik luisterde naar de geluiden van het schilderen, lijmen en monteren en af en toe schaduwen van bewegingen zag had ik een uitzonderlijke natuurervaring.  Ik begrijp de mensen niet die zeggen dat werken stom en leren saai is. De mensheid is niet per se mijn favoriete deel van de schepping, maar de aanblik van een werkende of in aandacht verzonken, studerende mens die kan zich in schoonheid zeker verhouden tot de het water verscheurende aanval van een groep tonijnen op een net iets te grote prooi. Zoals de tonijn in die brute expose van zijn schoonheid meer dan op welk moment ook toont waarvoor hij gemaakt is, en waarom hij er uitziet zoals hij er uit ziet, zo toont de mens haar waarlijke betekenis in het circus van de evolutie waneer zij in een werkende of studerende modus verkeerd. Dat is het moment waarop de evolutie haar bewijslast voor de jury presenteert. Teruglopend naar mijn schrijftafel in de tuin, na een schildertechnisch onderhoud met Ken, bedenk ik tevreden dat wij toch echt de enige wezens in de schepping zijn die zich druk maken over het dramatische effect van lichte verf op een donkerder gekleurde ondergrond, en hoe daar exact gedoceerd mee om te gaan. Om drie uur 's nachts, langs de drie kaarsen voor mij heen, uitkijkend op de gotische dakconstructie van een oude boom, noteer ik dat de moderne mens, met al haar vrijheden, vaak een gekooide indruk maakt. Hier op Aruba is dat niet anders, met als enige verschil dat terwijl men in mobiele Airconditioned ruimtes van de betaalbare luxe van het drive-through comfort geniet, de volumekop over het algemeen twee keer zo hard heeft staan als aangenaam is voor het menselijk oor. Maar die werkelijkheid is nu heel ver weg, want mijn geimproviseerde tafel in de oude binnetuin is de beste plek van de wereld, omdat ik, die er achter zit, de beheerder ben van het enige nog toegankelijke toilet op het complex en beide mooie meisjes Jess en Ana Maria allebei al een keer aan mijn tafel zijn verschenen om toestemming te vragen voor gebruik van het toilet. Een gunst die ik natuurlijk met veel galanterie en overbodige uitleg verleen. Aan het begin van de avond, na het einde van de lessen, sprak ik met Beach over Licht, het Niets en het Nu, en we bedachten hoe die samen eigenlijk de drie-__nheid van de magische fysica zijn. Vier uur later bedenk ik woeste plannen om de beide meisjes ervan te overtuigen deze avond voor altijd te laten duren, en die drie-eenheid van Licht, het niets en het nu, in menselijke vorm te spiegelen , waarbij ik natuurlijk maar al te bereid ben om in ruil voor die idylle het Niets te symboliseren. Maar voor ik mijn strijdplan kan voltooien staat Ana Maria (het Licht) naast mij met een technische vraag over Final Cut Pro.  Ze laat de eerste versie zien van de eenminuten film waaraan ze nu al vijf uur werkt. Een snelle montage van ogen, gevolgd door twintig seconden lang de springerige tekst: "Can you see?" De stelligheid waarmee de vraag gesteld wordt, en timing van die stonede free-jazz percussionist, die mij exact op dit moment van de nacht, de vraag laat zien, bezorgen mij kippevel. En ik begrijp dat de menselijke spiegel van het Nu en het Niets en het Licht, niet wordt gevormd door personen als Jess en Ana Maria en ik, maar door de menselijke vaardigheden: Werken, studeren en zien. Het is vijf uur 's nachts. Het bos van Ken is klaar. Beach heeft zes posters geschilderd. Jess brengt haar naaimachine naar de beveiligde ruimte. Ana Maria gaat als laatste weg. Haar 1 minutenfilm is mooi geworden, maar toch is ze nog niet helemaal tevreden met het geluid. En dus staan we om kwart over vijf, bij kaarslicht want het gewone licht doet het niet, met een camera en microfoon het zacht tokkelende geluid van het lekkende toilet op te nemen. En terwijl ik, in de rol van cameraman, op enige afstand de 21-jarige, aspirant Buisiness & International languages student, aandachtige luisterend naar de koptelefoon, met een microfoon in de toiletpot zie hengelen, denk ik: wie bedenkt dit? Wie had zes uur geleden kunnen bedenken dat wij hier, in de late nacht van een langzaam ontwakend Oranjestad, naar geluiden vissen? Kan een mier dit? Kan een aap dit? Kan een Olifant dit? Nee, dit kunnen wij alleen. En weer had ik die bijzondere sensatie waarbij ik de mens als in een natturfilm zag. Als de dieren ons nu zouden kunnen zien, dacht ik, dan zouden ze elkaar aantikken en zeggen: kijk, daar heb je twee mensen. 
|
